Zwartrijden in Praag Altijd winnen in Milaan Newcastle United
     
Tribute to the lisbon lions Klagenfurt Teplice
     
Odd Grenland Met de griep in Basel Op Gran Canaria met gemengde gevoelens
     
  Genieten van een winterzonnetje in Lissabon  
 
Zwartrijden in Praag
 
De Championsleague was geen succes, maar we mochten verder in de UEFA-cup...en hoe!! Na Freiburg, Glasgow Rangers en PSV werd Inter uit Milaan aan ons geloot.
Op 4 april 2002 moesten we eerst uit naar Milaan. Milaan, de stad waar het in 1970 allemaal gebeurde. Weken van te voren werden alle oude beelden al weer uit de kast gehaald. De TV liet steeds het beroemde doelpunt van Ove Kindvall zien. Ove de held van Milaan, bracht eigenhandig de europacup-1 naar Rotterdam....Het is hands..nee het is een doelpunt...natuurlijk de scheidrechter laat doorspelen en het is een doelpunt....Kippenvel!!!

En nu na zoveel jaar mocht Feyenoord weer terug naar het stadion waar het in 1970 gebeurde. De spanning was in de week voordat we naar Milaan afreisden al te snijden.
Een dag voor de wedstrijd vertrokken we richting ItaliŽ en die middag zaten we al lekker in het zonnetje op Piazza Del Duomo. Om toch nog wat cultuur op te snuiven beklommen we de Dom en kregen zo een mooi uitzicht over de stad.

's Avonds bezochten we de training en nadat we een pizza naar binnen hadden gewerkt zochten we weer de andere supporters in het centrum op. Met een klein groepje genoten we van een blikje bier op het centrale plein voor de dom.

De voorraad lege blikjes begon grote vormen aan te nemen. Een stel agenten die ons al een tijdje aan het observeren waren, kwamen vriendelijk vragen of we wel alle blikjes netjes wilden opruimen. Dit was natuurlijk geen probleem.

De volgende dag waren we weer vroeg uit de veren. De zenuwen maakten ons vroeg wakker. We vertrokken richting een klein cafeetje net buiten het centrum, waar Radio Rijnmond een live uitzending zou maken.

Daar aangekomen mochten we plaatsnemen en na een uurtje In 2001 moest Feyenoord een wedstrijd voor de championsleague spelen in Praag. Het was op 25 september en de tegenstander was Sparta Praag.

Zoals bij elke Europese uitwedstrijd wilden we al een dag voor de wedstrijd aanwezig zijn zodat we de sfeer van de stad konden proeven.
Aangekomen in Praag werden we door de receptie van ons Hotel voorzien van veel informatie. We werden gewezen op de goede voorzieningen van het openbaar vervoer. Een kaartje om 24 uur te reizen koste nog geen 5 gulden. We accepteerden het aanbod en namen een kaart.
De volgende dag (dag van de wedstrijd) liep ons abonnement af. We kochten geen nieuwe kaart want het was niet zover van het terras naar het stadion.

Na behoorlijk wat liters bier, werden de benen toch wat zwaar. We namen dus toch maar de metro en tram naar het stadion. We waren nog geen enkele keer gecontroleerd, dus we besloten om voor dit kleine stukje geen kaartje te kopen. Lallend en zingend daalden we het metrostation binnen.

Wachtend op de metro werden we aangesproken door een agent in burger. Of we even onze plaats bewijzen wilden laten zien!!! Om zijn woorden kracht bij te zetten liet hij ons een legitimatie zien. We besloten stommetje te spelen en lieten onze oude kaartjes zien. Helaas trapte hij niet in onze smoes en hij pakte zijn bonnenboekje. Hij gaf ons de bekeuring en we moesten gelijk betalen. We keken naar het bedrag en we lachten smakelijk....de kosten? Nog geen 2 gulden per persoon en we konden met deze bekeuring nog 24 uur blijven reizen
 
 
Altijd winnen in Milaan
 
De Championsleague was geen succes, maar we mochten verder in de UEFA-cup...en hoe!! Na Freiburg, Glasgow Rangers en PSV werd Inter uit Milaan aan ons geloot.
Op 4 april 2002 moesten we eerst uit naar Milaan. Milaan, de stad waar het in 1970 allemaal gebeurde. Weken van te voren werden alle oude beelden al weer uit de kast gehaald. De TV liet steeds het beroemde doelpunt van Ove Kindvall zien. Ove de held van Milaan, bracht eigenhandig de europacup-1 naar Rotterdam....Het is hands..nee het is een doelpunt...natuurlijk de scheidrechter laat doorspelen en het is een doelpunt....Kippenvel!!!

En nu na zoveel jaar mocht Feyenoord weer terug naar het stadion waar het in 1970 gebeurde. De spanning was in de week voordat we naar Milaan afreisden al te snijden.
Een dag voor de wedstrijd vertrokken we richting ItaliŽ en die middag zaten we al lekker in het zonnetje op Piazza Del Duomo. Om toch nog wat cultuur op te snuiven beklommen we de Dom en kregen zo een mooi uitzicht over de stad.

's Avonds bezochten we de training en nadat we een pizza naar binnen hadden gewerkt zochten we weer de andere supporters in het centrum op. Met een klein groepje genoten we van een blikje bier op het centrale plein voor de dom.

De voorraad lege blikjes begon grote vormen aan te nemen. Een stel agenten die ons al een tijdje aan het observeren waren, kwamen vriendelijk vragen of we wel alle blikjes netjes wilden opruimen. Dit was natuurlijk geen probleem.

De volgende dag waren we weer vroeg uit de veren. De zenuwen maakten ons vroeg wakker. We vertrokken richting een klein cafeetje net buiten het centrum, waar Radio Rijnmond een live uitzending zou maken.

Daar aangekomen mochten we plaatsnemen en na een uurtje begon Hans van Vliet met zijn uitzending. Zoals altijd was dit weer lachen gieren en brullen. We kregen op kosten van Rijnmond een lekker glas bier terwijl Hans een interview had met Faas Wilkes. De uitzending was bijna ten einde en de geruchten kwamen op gang....Ove Kindvall kwam richting het cafe.
Na een kwartier was het opeens erg druk met vele cameraploegen, Ove was gearriveerd. De supporters waren dolgelukkig en hij nam alle tijd om handtekening uit te delen en handen te schudden.

Na deze ontmoeting gingen we snel naar alle andere supporters die zich ondertussen op het domplein hadden verzameld. Daar aangekomen moesten we even terug denken aan de avond ervoor. Toen vroegen de agenten of wij netjes alles wilden opruimen. Nu was het plein bezaaid met honderden lege blikjes bier. Ruim 8000 supporters lieten een groot spoor achter.

De wedstrijd is om nooit te vergeten. Er werd gewonnen met 0-1 en thuis speelden we gelijk met 2-2. De Finale was gehaald. Ook deze wonnen we en we hadden na 20 jaar weer een Europees succes.
 
Newcastle United
 
De totale championsleague was weer een deceptie, maar de uitwedstrijd die we bezochten was er wel weer een om nooit te vergeten.
Op de dag van de wedstrijd vlogen we via Londen naar NewCastle. In Londen kwamen we een supporter van United tegen die in de hoofdstad woonde. Elke thuiswedstrijd vloog hij naar het noorden om zijn team aan te moedigen. Hij vertelde ons uitgebreid hoe we vanaf het vliegveld naar het stadion moesten. Bij het stadion aangekomen doken we direct een pub binnen.

Na een aantal halve liters Fosters van de tap staken we de weg over richting het stadion. Binnen hielden we wat stoeltjes vrij voor A3, Ton en Elly.
Na een kleine tien minuten na de aftrap raakte Sebastiaan Pardo de bal vol op zijn pantoffel. Dit was het enige doelpunt van de wedstrijd. Zingend en lallend gingen we direct weer richting het vliegveld....Pardo Pardo Sebastiaan Pardo...lalalalalalalala..

 
 
Tribute to the lisbon lions
 
In januari 2003 speelde Feyenoord een oefenwedstrijd tegen Celtic. Dit ter ere van the lisbon lions.
Dit was voor ons weer een mooie gelegenheid om Glasgow te bezoeken. Op het vliegveld kwamen we oude bekende tegen (inmiddels goede vrienden). Sandra en Jeroen waren we voor het eerst in Praag tegen gekomen (ze waren getuige van onze zwartrijd ervaring), daarna nog een keer in Milaan waar we samen de training volgden.

Met een vliegtuig vol supporters vlogen we richting Glasgow. We spraken voor die avond af bij Goose On Unionstreet.
Het bier was er goedkoop en dat was goed te merken aan al het volk dat hier binnen zat. Er was geen muziek, en men was niet erg vriendelijk. Al snel kwamen er steeds meer Feyenoordsupporters binnen, wat de sfeer aanzienlijk bevorderde. Na een uurtje werd ons te verstaan gegeven dat we niets meer konden bestellen. We waren te druk en luidruchtig!! Na flink praten en dreigen werd er uiteindelijk weer geschonken. Natuurlijk was dit voor ons een teken om nog luidruchtiger te worden. Plotseling werd er door de manager geroepen dat het genoeg was en dat iedereen de zaak moest verlaten. Praten had geen zin meer, en hij had inmiddels de politie gebeld.
Binnen drie minuten stonden er een aantal auto's op de stoep. Terwijl uw webmaster met de eigenaar en later politie stond te debatteren zag Kees zijn kans en sprong achter de bar. Hij begon rustig bier te tappen terwijl de zaak leegstroomde met supporters en vol stroomde met politie. Zonder veel moeite verlieten we de toko en gingen richting ons Hotel. De volgende dag waren we echter niet meer welkom in the Goose.

 
 
Klagenfurt
 
Samen met Sandra en Jeroen vertrokken we naar Oostenrijk. We hadden een hotel geboekt en al snel bleek dat we niet de enige waren in dit pand. Snel pakten we onze tassen uit en gingen richting het centrum van de stad.

Voordat we richting de training gingen, bezochten we de plaatselijke Spar om wat bier in te slaan.
Bij het stadion konden we overal rustig en vrij lopen. We klommen dus maar over wat hekken om het stadion verder te bekijken.

Er was niemand die ons tegenhield en al snel volgden meerdere supporters ons voorbeeld. Voordat we eventueel werden weggestuurd inspecteerden we even de kleedkamers en nam Kees plaats op de massagetafel.

Enkele minuten later kwam de politie ons verwijderen en zochten we een plaatsje op de tribune. Vanuit hier schreeuwden we de spelers toe. Zo wilden we Lurling en Buffel in Oranje en vroegen we Kuyt om een wijtinkje. Blijkbaar was het bier naar ons hoofd gestegen. (De volgende dag spraken ander supporters ons hier lachend op aan).
Ondertussen had Kees via wat klauterwerk het veld weer bereikt en ging hij zich uitgebreid met de training bemoeien. Niemand die ingreep en uiteindelijk stond hij zelfs met Lodewijks een balletje te trappen. We hadden nog nooit zo'n lol gehad met een training.

Toen we de volgende dag wakker werden, hadden we een grote erfenis van de avond er voor. Vele kabouters hadden die nacht in ons hoofd met een hamer staan timmeren. Gelukkig deed een goed ontbijt wonderen en vertrokken we tegen het middag uur richting het centrum van de stad. We gingen lekker in het zonnetje bij de Lindwurm zitten, maar niet nadat we de Spar weer een bezoekje hadden gebracht.
Na een middagje bieren vertrokken we richting het stadion. Het was echter niet meer zo makkelijk om overal te komen.
Het vak was erg vol en de meeste plekken voor onze spandoeken waren al bezet. Dit was voor Sandra een teken om een charme offensief te beginnen richting de plaatselijke politie. Het lukte en we hadden een mooie plek. De wedstrijd wonnen we met 0-1 maar daar was alles ook mee gezegd.
Na het fluitsignaal gingen we weer snel naar ons Hotel, want de volgende ochtend moesten we weer richting huis. Helaas hadden we veel last van de file.

 
 
Teplice
 
Met dank aan zijn werkgever kon de webmaster niet mee naar Teplice. Zijn vaste reisgenoten (Kees, Kees, Jan, A3, Sandra, Jeroen en bij gelegenheid Thea) vertrokken op woensdag richting TsjechiŽ.

Bij het stadion gingen ze direct info inwinnen. De training deed weer oude tijden herleven. Kees vond weer wat ballen en ging met Jan en Jeroen alvast wat oefenen. De spelers werden weer toegezongen en Dirk werd weer om een wijtinkje gevraagd.

Na de training werd er weer volop gefotografeerd. Terwijl de NOS een interview had met Kees van Wonderen en BvM werd er weer gezongen. Dit keer voor uw thuisblijver Menno, die op de TV alles volgde en het volgende hoorde : Menno die zit thuis olť, olť!!! Bedankt vrienden!!

De volgende dag werd het weer volop voor drinken voor de wedstrijd. Ook werd er hier en daar een gokje gelegd (systemen bestaan hier niet voor Jan en Kees S.)

De wedstrijd was een drama. Er werd gelijk gespeeld met 1-1 en dat betekende een uitschakeling.

 
 
Odd Grenland
 
De laatste keer in Teplice was Menno er niet bij, maar dit keer wel. Met z'n achten (Kees, Thea, Kleine Kees, Leon, Bas, Sandra, Jeroen en Menno) vertrokken we op woensdag met het vliegtuig vanuit Rotterdam naar Noorwegen.
Bij het vliegveld van Oslo haalden we onze huur auto's op. Dit keer niet bij Hertz of Budget, maar om de kas niet leeg te maken bij Rent a Wreck.

Twee Ford Sierra's van zeker 18 jaar oud voor weinig geld.
Daarna een tripje van twee uur richting Skien. Toen we de bergen afdaalden bij dit dorp zagen we de lichtmasten van het stadion nog branden, dus gingen we direct naar het stadion. Helaas was de training al voorbij, maar er stond een deur voor ons open. We hadden niet veel verwacht, maar dit was echt oldschool. Een klein stadionnetje met wat hekken en vier lichtmasten.

Na een rondje te hebben gelopen en de hoekvlag in de binnenzak zat, werd het tijd om naar het hotel te gaan. Het bleek dat we in hetzelfde hotel als de spelers zaten. Op het moment dat wij gingen inchecken, gingen zij net eten en daarna rusten. Wij gingen het dorp in. Eerst naar de Ierse pub. Hier was weinig te beleven, dus we zochten de volgende kroeg op. Aangekomen bij Mets sportsbar, ook hier was het erg stil. Er hing wel een raar shirt aan de muur, en Leon gaf de zekerheid dat deze de volgende dag er af ging. Lopend door het dorp kwam Menno een ladder tegen die tegen een gevel stond. Als een volleerd spiderman (Spidermenno?) zat hij in een mum van tijd 8 meter hoger genieten van het uitzicht. (Zeker geveltoerist geweest?)
De avond werd afgesloten in een plaatselijke bar, waar normaal alleen lokalen komen. Voornamelijk ouderen en alcoholisten.

De dag van de wedstrijd begon met een ontbijtje in het hotel. In de lift kwamen we Romeo Castelen en Kalou tegen. Romeo vroeg of we een zware avond hadden gehad. Dit konden we beamen, maar hoe wist hij dat?....Nou hij kon het zien en ruiken.
Om de kater te verdrijven gingen we de toerist uithangen in het dorp. Lekker een bakkie pleur drinken in de zon en.....gestoken worden door een wesp. Menno was goed te pakken en z'n arm werd behoorlijk dik. Dus opzoek naar een plaatselijke pillendraaiert. Bij de apotheek gaf men het advies om wat pillen tegen de pijn en zwelling te nemen. Dat maar niet, want dan kan er niet gedronken worden. Dan maar wat afterbite.
Ondertussen was de rest bij Mets binnengelopen. Leon, Bas en Jeroen namen het voortouw:
"Luister vriend. Of je haalt dat shirt van de muur en we komen heel dag drinken, of de tent word voor je verbouwd." Leon wilde al op de bar klimmen, maar de barman was wijs. Die dag zijn we er niet meer weg geweest. Ze waren blijkbaar blij met ons, want we werden goed verzorgt. We kregen goed te drinken, kregen gratis T-shirts en de BBQ werd zelf aangestoken. Bas was blijkbaar bijzonder want hij kreeg een sweater, die de uitsmijters daar dragen. Vanaf nu was hij een vakT.

Na veel te veel bier gingen we richting het hotel om de jassen voor die avond op te halen. De spelers stonden ook op het punt om naar het stadion te gaan. We wilden hier natuurlijk wel even op wachten. Babbelend met wat spelers kwam Bram Peper voorbij (u weet wel die van die bonnetjes). Hij was hier op uitnodiging van Feyenoord. Menno kon het niet laten om te vragen of hij deze reis ook ging declareren. Er kon geen lachje van af, maar Petrovic en Gullit konden hun lach maar moeilijk verbergen.
We mochten helaas niet meerijden naar het stadion, dus dat werd tien minuten lopen.
De wedstrijd was klote, maar gelukkig had Ono een goed moment.
Na de wedstrijd gingen we maar weer naar de kroeg van de alcoholisten. Er was Karaoke!!! Normaal doen we dit niet, maar na wat sappies ging het best goed. Er waren een paar fanatieke locals die dit erg serieus namen. Natuurlijk was er een debiel die "We are the mushrooms" van Queen wilde gaan zingen. Dit konden we niet waarderen. Binnen een minuut en na wat dreigementen, het los trekken wat stekkers en het uitzetten van de TV's was de hint duidelijk. Wij hadden lol en de locals waren boos.
Toen we het bier niet meer lusten en ook niet meer op kregen was het het tijd om naar ons mandje te gaan. Een mooi einde van drie dagen Noorwegen.


Ohja, de afterbite heeft geholpen (of was het de alcohol?)
 
 
Tripje Oostblok
 
De tweede wedstrijd van het poulesysteem in de Uefacup stond op de agenda. Dit was voor ons natuurlijk een mooie gelegenheid om eens lekker de Old-school sfeer op te snuiven.
De tegenstander was Ferencvaros uit Boedapest. Een club met een grote reputatie wat betreft ongeregeldheden.
Zoals gebruikelijk werd het een driedaagse reis. Op woensdagochtend vlogen we via Badhoevedorp met SkyEurope.com naar Boedapest. Met dank aan een Amsterdams mistbankje en een vulkaan die wat stof in IJsland deed opwaaien vertrokken we met anderhalf uur vertraging.

We begonnen al wat boos te kijken, maar toen we de stewardess zagen was dat al weer voorbij.
Na bijna twee uurtjes in de lucht kwamen we aan op het vliegveld.
Direct gingen we naar ons hotel. Dit stulpje ligt in de wijk Ferencvaros op steenworp afstand van het FTC stadion.

Na de nodige handelingen in het hotel was de tijd gekomen om op pad te gaan. Eerst maar eens langs het FTC stadion en de fanshop. Aldaar kochten we de bekende dubbele nekdoeken en een bijzondere schaal met daarop de tegenstanders in onze poule. Na wat gepraat en omkoperij met oude Feyenoordspeltjes kregen we nog een aantal gratis sleutelhangers.
Met een vriendelijk gezicht vroegen we of we even in het stadion mochten kijken. We mochten even vijf minuten naar binnen. Natuurlijk werd er op het veld geposeerd. En dit tot vermaak van de beveiliging. (Hier kunnen vele clubs van leren)

Dan maar eens de stad in. Met de metro naar het centrum is ook hier goed te doen. Je moet wel eerst langs een aantal zigeuners die van alles proberen te verkopen, maar verder zijn er hier geen obstakels. Wat ons wel direct op viel, is dat er zeer veel vrouwen rond liepen. Vele zagen er ook erg goed uit, maar geen een had geleerd om te lachen.
In het centrum kwamen we An en Eric tegen (u weet wel: die kale met z'n wijfie).
Nadat we een rondje hadden gelopen, belandden we op een terras. Hier hadden ze al wel van Europese prijzen gehoord, maar het bier was lekker.

Om half zeven die avond gingen we richting het Nepstadion om onze helden te zien trainen. Na een kleine metrotrip en een pokken eind lopen zagen we dat onze mannen al eerder waren begonnen.
Zoals altijd was de training niet echt spannend. Er werd natuurlijk wel het een en ander door ons geroepen en de mannen zwaaiden telkens terug.
Het was vandaag erg moeilijk (lees: onmogelijk) om bij de rand van het veld te komen. Gelukkig was de pers ook niet blij met deze actie, en zij konden later wel naar het veld. Dit was een mooie gelegenheid, en onze Kees ging als volleerd sportverslaggever met de ploeg van Rijnmond mee naar binnen. Al daar maakte hij een praatje met een aantal mannen, en schoot een aantal plaatjes voor aan de muur en voor deze site.
Nadat de training was afgelopen namen we bij de bus afscheid van de sporters en wensten ze veel succes. Kuyt werd nog even gevraagd of hij de volgende keer zijn sokken kon aanhouden zodat er dan misschien een klein nieuw spitsje bij kon komen, en Menno praatte even bij met Petrovic over hun onderonsje in de Brasserie.

De volgende dag was het tijd om de toerist uit te hangen. Boedapest stond bekend als een mooie stad, dus zochten we het oude gedeelte op. Het leek wel alsof de tijd hier had stil gestaan. Bij de Burcht hadden we een mooi uitzicht over de stad en in de kerk konden we een wens doen voor die avond.
Onze grote vriend Jan, die de dag ervoor net was terug gekeerd uit Singapore na een rondreis in Vietnam en Cambodja was ook inmiddels geland. Terwijl hij met de minibus richting het hotel ging, stapten wij weer in de metro om hem op te vangen.

Het was inmiddels rond het middaguur, dus tijd om de kroeg in te duiken. Kees en Thea bleven nog even hangen in het hotel, en de vier musketiers verplaatsten zich naar de Ierse pub.

Na het eerste biertje (lees: halve liter Becks) en een ontmoeting met een oude bekende (Arjan....de volgende keer niet meer zoveel drinken!!!) , begon het feest pas goed toen er een aantal Engelsen en Ieren kwamen binnen wandelen. De mannen begonnen een oud Iers drinkliedje te zingen. Dit was voor ons een teken om hen uit te dagen, en al gauw werd het een dolle boel. Dan zingen wij, dan zij weer en ga zo maar door. Het was een groot feest. Natuurlijk verloren we deze wedstrijd. Die mannen wisten te veel leuke liedjes, en wij kwamen vaak niet verder dan huppie huppie huppie...Feyenoord is mijn kluppie.

Rond vijf uur werd het tijd om naar het Hosokplein te gaan, waar vandaan een loopcombi zou plaats vinden naar het stadion.
Dit was de meest bizarre politie begeleiding die we ooit hadden mee gemaakt. Zo'n driehonderd supporters werden vergezeld van een kleine driehonderd zwaar ingepakte ME'ers. Overal waar we keken, zagen we helmpjes en blauwe zwaailichten. Het was een machtig mooi schouwspel. Al lopend door de straten van Boedapest werd alles aan de kant gezet voor een stel dwazen uit Rotterdam en omgeving. Vlak bij het stadion liep het even uit de hand, toen we een kroeg passeerden waar wat Fradi aanhangers zaten. Na een kleine charge en het gooien van glazen en blikken van onze kant, en een klein offensiefje van de politie werd al gauw weer rustig en konden we verder.

De wedstrijd was erg spannend, dit kwam zeker niet op de laatste plaats door het imponerende gezang en geschreeuw van de Fradi's. Feyenoord, was zeker gelijkwaardig aan de Hongaren en we hadden zeker kans om de wedstrijd te winnen.
Helaas werd het een gelijkspel, waar we toch ook tevreden mee mogen zijn.

Na de wedstrijd werden we natuurlijk lang vast gehouden. Een van de supporters had een bal mee genomen, die voor een hoop lol zorgde in het vak. Zelfs Dirk Kuyt kwam ons later met het spelletje hoog schieten helpen.
Natuurlijk werd onze grote antiheld uit Tatabanya ook gespot, en dit zorgde voor nog meer sfeer. Na ongeveer drie kwartier konden we weer onder begeleiding naar het centrum.

Het waren dit keer weer drie leuke dagen, die we niet hadden willen missen. Van alle verhalen die er de ronde deden, hebben we weinig gemerkt. We zijn zelf ook wel voorzichtig geweest, en dat zal zeker mee hebben gespeeld.

 
 
Met de griep in Basel
 
Zoals al bij vele bekend, gaan wij bij een tripje naar het buitenland altijd drie dagen. Zo ook deze keer naar Basel.
Bij het opstaan, op de dag van vertrek voelde de Menno zich als een pannenkoek en Sandra lag bij het verzamelpunt al languit op de achter bank. Dat werd dus leuk, twee zieken waarvan 1 een chauffeur.
Gelukkig was Menno wel in staat om te rijden en met een paar paracetamolletjes was er niets aan de hand.
Om 5 uur in de ochtend zaten we in de auto en om 13.00 uur waren we bij ons verblijfadres. We parkeerden onze auto's op twee, naar wij dachten, gratis parkeerplekken en trokken het centrum in. Helaas bleek een dag later dat het niet gratis was.
Sandra bleef uitzieken in de hostel en Menno ging na het innemen van nog een paar anti-grieppines wel mee.

Na een rondje over de kerstmarkt en een snelle hap bij de Mac zochten we de warmte van de kroeg op.
In het begin van de avond haalden we Sandra op in de hostel en vertrokken we naar de training. Op de kaart was het maar een klein stukje lopen, maar het viel toch tegen.
Bij het stadion aangekomen bleken de hekken dicht en ze bleven ook dicht. Een ongelooflijke eikel van FC Basel wilde ons er niet in laten en gaf niet eens antwoord op onze vragen

Na het roepen naar Gullit dat we naar binnen wilden, kwam Jan D Swart ons helpen. Na wat telefoontjes en gepraat met de beveiliging aldaar mochten we toch naar binnen.
Eigenlijk is zo'n training een saaie bedoeling, maar uw webmaster (Menno) en zijn reisgenoten proberen er altijd wel een sfeertje van te maken.
Er werd wat gezongen, Crooswijk was de gekste...wat Loovens kon waarderen en natuurlijk werd er wat geschreeuwd. Menno kon het niet laten om naar Petrovic te schreeuwen dat hij kaal werd. Gullit kon hier ook erg om lachen en Petro deed dat als een boer met kiespijn. Later liep Menno nog even naar de kleine assistent trainer toe om een praatje te maken.

De volgende dag ging aan Menno en Sandra als een waas voorbij. Terwijl A3, Miquel, Rob, Jeroen en Kees in de kroeg zaten, lagen de twee zieken met koorts op bed.
Rond twee uur voegden ook zij hen bij de rest, maar werd het gewoon water i.p.v. het gebruikelijke bier.
Op het moment dat wij even terug naar de hostel waren ging het gigantisch fout in het centrum van de stad. Hier dus niets van gemerkt te hebben, gingen we met de tram naar het stadion.
Aldaar gingen de wildste verhalen de ronde. Gelukkig konden veel verhalen later die avond naar het land der fabelen.
De wedstrijd was er weer een om snel te vergeten. Het veld was slecht, het voetbal was slecht, het was koud en inmiddels had ook Miquel de griep gekregen.

De volgende dag was Menno weer wat opgeknapt zodat hij in staat was om naar huis te rijden. Sandra had alleen nog erg veel last van de verkoudheid en Miquel....die zat als een klein ziek vogeltje de gehele reis voor zich uit te staren.

 
Op Gran Canaria met gemengde gevoelens
 
Tja, om de winterdepressie te omzeilen besloten we om het trainingskamp op Gran Canaria te bezoeken. De eerste tegenslag kwam nog voor vertrek toen we er achter kwamen dat de heren hadden besloten om hun kamp in Las Palmas op te slaan en niet, zoals gebruikelijk, in Playa del Ingles. Het zou dus voor veel supporters improviseren worden om wat van een training te kunnen zien.
Het weer was ons gelukkig wel goed gezint en met een gemiddelde van 23 graden kwamen we de 7 dagen goed door.
De eerste twee dagen gebruikten we om de boel een beetje te verkennen en een auto te regelen voor vrijdag. Dit wagentje regelen was nog best een probleem aangezien donderdag 6 januari een feestdag was en bijna alles was gesloten.
Op vrijdag vertrokken we vroeg met drie man (Marc, Ruben en Menno) naar Las Palmas. Na een klein beetje zoeken kwamen we rond 10 uur aan bij het Stadio de Gran Canaria. Een redelijk nieuw stadion uit 1998 dat bijna 3 miljard Pts heeft gekost (reken zelf maar uit hoeveel dat in euro's is).

Gelukkig waren de mannen aan aanwezig. Waarschijnlijk zijn wij uiteindelijk een van de weinige geweest die de training hebben gezien want er werd niet duidelijk gemeld waar en wanneer men zou trainen.

Hieronder een kleine opsomming van diverse supporters:

1. Donderdag waren een tweetal supporters voor niets met de bus van Playa del Ingles naar Las Palmas gereisd.
2. Vrijdag zijn we zelf met drie man voor niets naar het stadion in Galdar geweest, maar men kwam niet opdagen. (Men had namelijk op het laatste moment toch maar besloten om ergens anders te trainen)
3. Zaterdag zijn een aantal supporters (waarvan 1 met de bus, twee uur heen en twee uur terug) voor niets naar Galdar gegaan.
4. Maandag zijn weer drie supporters voor niets met de bus naar Las Palmas gegaan. Er was echter een gesloten training. Ook Radio Rijnmond stond voor een gesloten deur.

De training van vrijdag stond vooral in het teken van rekken, strekken en lopen. De plaatselijke pers was ook volop aanwezig en natuurlijk waren er wat Nederlandse journalisten. De volgende dag stonden we met onze spandoeken en smoelen in de plaatselijke krant.
Zoals gemeld gingen we die middag naar Galdar wat op het meest Noordelijkste puntje van het eiland ligt. Hier zou namelijk de middag training plaatsvinden. Na twee uur ter vergeefs wachten zijn we maar naar Maspolomas terug gereden.

De zaterdag werd gebruikt om een beetje van de zon en het bier te genieten. Zondag stond in het teken van de wedstrijd tegen Bayer Leverkusen. De wedstrijd werd bezocht door zo'n 4000 mensen. Veel aanwezige Nederlanders kwamen kijken omdat ze hier toch in de buurt waren, maar zo'n 80 supporters waren hier puur voor Feyenoord.

De wedstrijd zelf was niet om aan te zien. Gelukkig had onze Kees, die regelmatig als gelegenheids fotograaf fungeert, weer een sapje te veel op zodat we toch hebben kunnen lachen.
Maandag was weer een rust dag. Dinsdag, de laatste dag van ons verblijf op het eiland, was weer een wedstrijddag.
Aangezien de mannen bij de vorige wedstrijd erg vroeg in het stadion waren, besloten we om zelf ook maar vroeg af te reizen.
Na een half uurtje wachten was daar de bus, en tot onze en andere supporters verbazing werd de bus strak tegen het stadion en de ingang geparkeerd en ging men snel naar binnen. Bij een paar spelers kon er nog wel een klein gesprekje vanaf, maar de rest was snel vertrokken.
De wedstrijd zelf was wel leuk om te zien. De poppetjes stonden goed en al snel stond het 2-0. Uiteindelijk werd het 4-1 met als enige smet dat Bosschaart een eigen doelpunt maakte.
Het toernooi werd door Bayer Leverkusen gewonnen. Feyenoord werd nummer twee. Kuyt werd speler van het toernooi.

Ondanks alles hopen we dat ze er volgend jaar weer een trainingskamp houden, want het was erg gezellig.
 

 
Genieten van een winterzonnetje in Lissabon
 
Met een maagdelijke vliegtuigmaatschappij vertrokken we (Hans, Sander, A3 en Menno) van Brussel naar Lissabon. Jeroen was al een dag eerder afgereisd en met z'n vijven gingen we genieten van de winterzon.

Om nu al om 9.15 uur aan het bier te gaan zitten, vonden we wat overdreven dus gingen we eerst wat cultuur opsnuiven. Met de metro (kosten: 65 eurocent per rit) gingen we naar het oude centrum. Jeroen had gehoord van een trammetje dat een rondje door de stad maakte en alle toeristische punten liet zien.

We konden wachten tot we een ons wogen, maar geen toeristentram. Dan maar lopen en we waren nog geen 1000 meter van de halte weg en jawel......daar ging de tram.

De lunch werd genuttigd in een restaurant alwaar de lokale bevolking ook zat te eten. Terwijl we zaten te genieten van een biefstukje, visje en spaghetti kwam er een Portugees gezinnetje binnen met twee leuke dochters. Nadat Menno al een tijdje zat te kijken, trok hij de stoute schoenen aan. Gelukkig kon mamma goed engels en vroeg onze webmaster of dit hun dochters waren. Ze beaamde dit en Menno complementeerde papa met zijn goede werk. Moeders kon de grap er wel van inzien en zwaaide ons bij het verlaten van het etablissement uit (inclusief knipoog).

Tijdens onze zoektocht naar een leuk terras kwamen we een uitzichttoren tegen. Gelukkig was er een lift en gingen we genieten van het uitzicht en werden de vlaggen aan het monument gehangen.


Het uitzicht toonde ons ook een plein met een hoop supporters en een terras dus we gingen snel naar beneden.
Het bier stroomde rijkelijk uit de kraan en al snel waren de nodige supporters baldadig.

Naar vertellen heeft de webmaster het nodige gedaan (gelukkig weet hij het zelf niet meer zo goed). Toen een supporter van Sporting voorbij kwam en een beetje wilde uitdagen kreeg hij van Menno een bierdouche. Hij was snel vertrokken.
Regelmatig kwamen er wat leuke Portugese vrouwen voorbij. Nadat Menno regelmatig een stringcontrole maakte en sommige meisjes dit niet erg vonden, moest het natuurlijk een keer fout gaan. Een meisje was er niet van gediend en haalde flink uit. Gelukkig was de reactiesnelheid van Menno nog wel op niveau. Ze miste.
Bij een tijdelijk gebrek aan mooie vrouwen en met een roos in zijn hand vond onze webmaster eindelijk zijn "droomvrouw". Een oude tandloze, smoezelige en met stok lopende oma werd een aanzoek gedaan.
De roos nam ze in ontvangst, maar gelukkig wilde ze niet trouwen.

Tegenover het terras was een groot plein, met een mooi maar kaal monument. Jeroen had wel een idee, en aangezien Menno toch wel van een klimpartijtje houd (zie Skien) gingen ze maar wat vlaggen op hangen.
Uiteindelijk volgden meerdere supporters.

's Avonds was de wedstrijd, maar daar kunnen we kort over zijn. We hebben met 2-1 verloren door stomme fouten in de verdediging. Thuis kunnen en moeten we rechttrekken.

De volgende dag vetrokken we pas in de avond richting Brussel, dus werd er een bezoek gemaakt aan het stadion van Benfica.
Als Feyenoord ooit een nieuw stadion gaat bouwen, mogen ze wat ons betreft hier een voorbeeld aan nemen.

Een prachtige voetbaltempel met 65.000 zitplaatsen en prachtige faciliteiten.